[Ημερολόγιο Γέφυρας – 20 Ιουνίου 2026]
Το κείμενο αυτό μας το έστειλε ο παλιός ναυτικός Γαβριήλ Παναγιωσούλης, ο οποίος κατάγεται από την Κεφαλλονιά και ζει τώρα στη Νέα Υόρκη με την οικογένεια του. Μια ιστορία με σκέψεις, συναισθήματα, εμπειρίες που έζησε όταν ταξίδευε στα καράβια σαν καμαρότος.
Τον ευχαριστούμε και του ευχόμαστε τα καλύτερα.
Τρέχω…
Βρήκα μπάρκο, μπαρκάρισα σε ένα, σε δύο, σε 6 βαπόρια, τα 5 Κεφαλλονίτικα, παντού το ίδιο και το ίδιο…
Στο φαγητό παράπονα γιατί τα αυγά ήταν πολύ μελάτα, γιατί το πιλάφι δεν ήταν σπυρωτό, γιατί όλοι θέλανε κότα στήθος, γιατί τα μακαρόνια λάσπωναν – και παντού έτρεχα, έτρεχα… Τόσα χρόνια έτρεχα, από λιμάνι σε λιμάνι, από γυναίκα σε γυναίκα, από βαπόρι σε βαπόρι, από δωμάτιο σε δωμάτιο.
Στην Αμβέρσα βγήκαμε στην στεριά πηδώντας από σλέπι σε σλέπι, ξεφορτώναμε στάρι αρόδου. Φθάσαμε στο σκίπι στριτ στου Σταθούλη, του Κεφαλλονίτη το μαγαζί.
Στο Αμβούργο τρέχαμε στις βιτρίνες στην γειτονιά του Saint Pauli και τρέχαμε, τρέχαμε. Στην Βρέμη φτάσαμε στο Golden City, … τρέχω, τρέχω να φύγω, που να πάω δεν ξέρω… σε άλλο βαπόρι, σε άλλη γη, σε άλλα μέρη.
Πάλι τα ίδια στην Ινδία: γυναίκες που σου μετρούν την ώρα με ρολόι του χεριού, λιμάνια με ταχυδακτυλουργούς, πληρώματα πολυεθνικά. Τρέχω να βρω κάπου να ξαποστάσω, τρέχω να βρω ανθρώπους…
Τρέχω. Εκείνη, μόλις μπήκα στο μπαρ σηκώθηκε απ’ την παρέα της ήρθε και σφίχτηκε πάνω μου. ο Πορτογάλος ναυτικός από το San Vicente από το βαπόρι Τακανά σηκώθηκε και μου λέει “Δεν αξίζει τον κόπο εμείς οι ναυτικοί να μαλώνουμε για μια γυναίκα…” Άνοιξε την πόρτα κι έφυγε… μου έμεινε η γυναίκα.
Τρέχω ακόμη και σήμερα να φτάσω στο χωριό μου όλα προγραμματισμένα…
Μια φωνή μου λέει στάσου, που πας η εταιρία που θα σε πήγαινε στην Κεφαλονιά δεν πετάει πλέον, τρόμαξα. Παίρνω μια ανάσα κοιτώ γύρω μου. Χαιρετώ τον ήλιο, την ομορφιά της φύσης. Γεύομαι το άρωμα των λουλουδιών. Έτσι κι εγώ το αποφάσισα να σταματήσω να τρέχω πλέον. Έχασα όσα είχα όταν έτρεχα. Σήμερα έγινα ένα με τη φύση, έγινα κηπουρός, έγινα σπιτόγατος, έγινα θεατής της ζωής – αλλά προπαντός θεατής των μαυρόασπρων ταινιών αυτών που παίζει η μνήμη του εγκεφάλου μου, που είναι καθαυτό δικές μου.. κι όλα αυτά σήμερα για χάρη της ηλικίας μου, αυτής που έχει το πάνω χέρι…
_ Γαβριήλ Παναγιωσούλης
*Λεζάντα φωτογραφίας: SS AENOS 1953 – Στο φτερό της γέφυρας. 10 η ώρα σερβίροντας καφέ με κρύο νερό. Αριστερά ο εαυτός μου.
G.P.
