Έναν αιώνα ζωής συμπληρώνει στις 12 Ιουλίου η ομογενειακή εφημερίδα «Απογευματινή» της Κωνσταντινούπολης.
Με το απόφθεγμα του Βίκτωρος Ουγκώ «Αι νέαι εποχαί επιβάλλουν και νέα καθήκοντα», άοκνη καταγράφει εδώ και εκατό δύσκολα χρόνια ψηφίδα – ψηφίδα την Ιστορία της του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης.
Ανταπόκριση: Γιάννης Μανδαλίδης
Όλοι έχουν περάσει κάποια στιγμή από τις κοινωνικές αγγελίες στις σελίδες της, από τη στιγμή που γεννήθηκαν μέχρι που πέθαναν, δικαιώνοντας και το σύνθημα που αναγράφεται στην προμετωπίδα της: «Ουδείς γεννάται, ουδείς αποθνήσκει άνευ της ”Απογευματινής”». Φαινόμενο μοναδικό στα δημοσιογραφικά χρονικά.
Η «Απογευματινή» προμαχώνας και στη μάχη επιβίωσης της ελληνικής γλώσσας όλα αυτά τα χρόνια που η ελληνική κοινότητα της Τουρκίας είδε δραματική δημογραφική συρρίκνωση με αποτέλεσμα να συρρικνώνεται και η χρήση των ελληνικών.
Το ιστορικό επετειακό φύλλο των εκατό χρόνων της «Απογευματινής» δεν θα μπορούσε να ήταν αφιερωμένο παρά στον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, ο οποίος και προσφέρθηκε να γράψει το κύριο άρθρο της εφημερίδας.
Ο λόγος του ρέων, περιγραφικός, ρεαλιστικός και κυρίως αισιόδοξος, για όλους τους Πολίτες.
Ακολουθεί το άρθρο του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου με τίτλο «Ένας αιώνας Απογευματινή»:
«Οι επέτειοι είναι πάντοτε καιρός ενθύμησης και μνήμης. Στα εκατοντάχρονα της Απογευματινής, στην οποία είναι καταγεγραμ-μένη η ιστορία της πολίτικης Ρωμιοσύνης από το 1925 μέχρι σήμερα, τιμούμε όλους τους συντελεστές της λαμπράς πορείας και της αδιάκοπης κυκλοφορίας της ιστορικής αυτής εφημερίδας, τους αειμνήστους ιδρυτές της Κωνσταντίνο Βασιλειάδη και Οδυσσέα Κρυσταλλίδη, τους αρχισυντάκτες και διευθυντές Καβαλιέρο Μαρκουίζο, Γρηγόριο Γιαβερίδη, ο οποίος κράτησε 52 χρόνια το τιμόνι της Απογευματινής, τον Γιώργο Αδόσογλου, τον Μιχάλη Βασιλειάδη και τον υιό του Μηνά, που αγωνίζεται με πάθος και αφοσίωση για τη συνέχιση της ζωής και της μαρτυρίας της εφημερίδας μας.
»Η Απογευματινή υπήρξε σταθερή αξία και μόνιμο σημείο αναφοράς των ομογενών, “έμπαινε”, και συνεχίζει να το πράττει, “σε κάθε Ρωμαίικο σπίτι”. Η ζωή τους ήταν αδιανόητη χωρίς την ανάγνωση της εφημερίδας τους, των ειδήσεων, των ωραίων άρθρων, των κοινωνικών αγγελιών. Όπως η Ρωμιοσύνη, έτσι και η Απογευματινή άντεξε στον χρόνο, παρά τις ποικίλες αντιξοότητες και τις επώδυνες συνέπειές τους. Στις σελίδες της νιώθουμε τον αντίκτυπο των συγκλονιστικών γεγονότων που σημάδεψαν την πορεία της Ρωμιοσύνης στην εποχή μας, την πληθυσμιακή συρρίκνωση και τη μεγάλη αγωνία για το μέλλον στην ιστορική της κοιτίδα, αλλά και την αντήχηση των προσδοκιών για μια καλύτερη και ασφαλέστερη πορεία. Απογευματινή και σύγχρονη ιστορία του Γένους είναι αξεχώριστες και αδιάσπαστες. Τα φύλλα της εφημερίδας είναι το ιστορικό αρχείο της Ρωμιοσύνης της Πόλης, μία εικόνα της ταυτότητάς της και της κοινωνικής ζωής. Εδώ διασώζονται όλες οι περιπέτειες και οι δοκιμασίες της Ομογενείας, συνδεδεμένες πάντοτε με την πολιτική κατάσταση στην Τουρκία και με τις διακυμάνσεις των ελληνοτουρκικών σχέσεων.
»Το 2025 ξεκινά μία νέα περίοδος για την Απογευματινή, η οποία ατενίζει τον δεύτερο αιώνα της ζωής της με την ωριμότητα και την υπευθυνότητα της μακράς παρουσίας της στα ομογενειακά πράγματα και στη δημόσια σφαίρα. Το σύνθημά της “Αι νέαι εποχαί επιβάλλουν και νέα καθήκοντα” παραπέμπει στη σύνδεση του χθες με το σήμερα. Στις σελίδες της παρουσιάζονται ανταποκρίσεις και αναλύσεις για σημαντικές διεθνείς εξελίξεις και τοπικά γεγονότα, καταγράφονται με επιμέλεια και αγάπη η ζωή και οι δραστηριότητες της Ομογενείας, ενώ η ψηφιακή έκδοσή της φανερώνει τη δημιουργική προσαρμογή της στις απαιτήσεις των καιρών. Η Απογευματινή μεταφέρει τη ζωή της Ομογενείας στην οικουμένη και τα νέα του κόσμου στην Πόλη μας. Η εφημερίδα μας επιτελεί, και στην εποχή του διαδικτύου και της τεχνητής νοημοσύνης, των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και των fake news, των νέων γεωπολιτικών σχεδιασμών, ισορροπιών και συγκρούσεων, τα «νέα καθήκοντα» με συνέπεια και υπευθυνότητα, πιστή στις αρχές της ορθής και αντικειμενικής πληροφόρησης και του σεβασμού του αναγνώστη.
»Μέσα στο νέο και συνεχώς ανανεούμενο περιβάλλον, η Απογευματινή θα συνεχίζει να αποτυπώνει και να σχολιάζει τα κοινωνικοπολιτικά δρώμενα, να επηρεάζει την κοινή γνώμη και τη στάση της Ομογενείας απέναντι στις εξελίξεις, να εμπλουτίζει την καθημερινότητα των Ρωμιών, όπως το έπραττε ένα ολόκληρο αιώνα, σε καιρούς ευδίας και κλύδωνος, στα καλά και τα πέτρινα χρόνια. Δεν θα παύσει να θυμίζει τη δύναμη της Ρωμιοσύνης, το πως αυτή επιβίωσε κάτω από δύσκολες καταστάσεις και συγκυρίες, το βαρύ τίμημα που κατέβαλε ενώπιον των εσωτερικών και διεθνών αλλαγών.
»Δεν επαναλαμβάνεται η ιστορία. Εκτυλίσσεται ως απάντηση στις μόνιμες προκλήσεις των ανθρωπίνων πραγμάτων, αλλά και στα πρωτόγνωρα προβλήματα των νέων καιρών. Η Ομογένεια της Πόλης διδάσκεται από τις εμπειρίες του παρελθόντος και από τα σύγχρονα δεδομένα και ανοίγει νέους δρόμους για το μέλλον, προς το οποίο πορεύεται με ρεαλισμό, με χρηστές ελπίδες, με εμπιστοσύνη στην πρόνοια του Θεού και στην ψυχική ισχύ της Ρωμιοσύνης, την οποία οι πολλές δοκιμασίες δεν έκαμψαν. Πάντοτε απέναντι στη φοβέρα ανέθαλλε η ου καταισχύνουσα ελπίς. Πηγή παραμυθίας, ακλόνητο στήριγμα και εγγύηση για το μέλλον της Ομογενείας υπήρξε, και κατά την περίοδο αυτή, το Οικουμενικό Πατριαρχείο, αμετακίνητο στην Πόλη των Πόλεων, φορέας και εκφραστής των πνευματικών αξιών και του πολιτισμού της Ορθοδοξίας και ακοίμητος φρουρός των οσίων και των ιερών του Γένους.
»Η Απογευματινή επιβίωσε μέσα σε ένα τραχύ αιώνα. Η ίδια η ύπαρξή της σήμερα είναι σύμβολο της ανθεκτικότητας και της αλκής της Ομογενείας μας και της βεβαιότητας για το αύριο. Είμαστε αποφασιμένοι να πορευθούμε προς το μέλλον με πίστη στον Θεό και στις δικές μας δυνάμεις, σε ένα κόσμο διαφορετικό, μέσα στον οποίο όμως θα παραμείνει η πρόκληση της επιβίωσης, της οργάνωσης και της προόδου, της διάσωσης της ταυτότητας και των παραδόσεών μας, της προστασίας της πνευματικής και της πολιτισμικής μας κληρονομιάς. Προσευχόμαστε, ο πάνδωρος Θεός της αγάπης να ευλογεί τον αγώνα των υπευθύνων για απρόσκοπτη συνέχιση της προσφοράς της Απογευματινής, που είναι σαρξ εκ της σαρκός και αναντικατάστατος συνοδοιπόρος της Ρωμιοσύνης στο παρόν και στον κόσμο που έρχεται».
