Γονείς, εκπαιδευτικοί, μαθητές και μέλη της ελληνικής κοινότητας Νυρεμβέργης τίμησαν τον Μίκη Θεοδωράκη σε μια βραδιά – ορόσημο για τον Ελληνισμό της πόλης, που συμμετείχαν μαθητές του Ελληνικού Γυμνασίου Νυρεμβέργης και του Μουσικού Σχολείου Μυτιλήνης.
Μια ξεχωριστή βραδιά, πλημμυρισμένη από ποιητικό και μουσικό λόγο αλλά και έντονη συγκίνηση, πραγματοποιήθηκε στη Νυρεμβέργη. Η συναυλία η οποία είχε τον τίτλο “Μίκης Θεοδωράκης, Ο Προμηθέας της ποίησης» αποτέλεσε ένα αφιέρωμα στον σπουδαίο μουσικοσυνθέτη για την ανεκτίμητη προσφορά του στην ελληνική τέχνη και τον ελληνικό λαό.
Η εκδήλωση ήταν καρπός της συνεργασίας ανάμεσα στο Ελληνικό Γυμνάσιο Νυρεμβέργης και το Μουσικό Σχολείο Μυτιλήνης, πλαισιωμένη από χορωδιακό και ορχηστρικό σύνολο 35 μαθητών και εκπαιδευτικών, με τη σύμπραξη δύο μουσικών μελών της ελληνικής κοινότητας. Παράλληλα, οι μαθητές από τη Μυτιλήνη είχαν τη δυνατότητα να αποκτήσουν μια βιωματική εικόνα για το γερμανικό εκπαιδευτικό σύστημα σε ένα ελληνογερμανικό σχολείο και οι μαθητές από τη Νυρεμβέργη να μιλήσουν με συνομήλικούς τους που ζουν στο ξεχωριστό νησί του Αιγαίου.
Η συναυλία τελούσε υπό την αιγίδα του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του Γυμνασίου καθώς και της Ελληνικής Κοινότητας Νυρεμβέργης, χωρίς την ουσιαστική βοήθεια των οποίων θα ήταν αδύνατον να ξεπεραστούν απρόσμενα εμπόδια και αντικειμενικές δυσκολίες.
Αξίζει να σημειωθεί ότι το κεντρικό σύνθημα της εκδήλωσης ήταν τα λόγια του ίδιου του Θεοδωράκη: «Πιστεύουμε στον ελληνικό λαϊκό πολιτισμό. (…) Οραματιζόμαστε ένα φωτεινό Αύριο γεμάτο σκαλωσιές και τραγούδια, γεμάτο ανθρωπιά, πολιτισμό και δημιουργία!».
Η μουσική γέφυρα που στήθηκε ανάμεσα στα δύο σχολεία απέδειξε με τον πιο δημιουργικό τρόπο ότι το σχολείο μπορεί να λειτουργήσει ως κιβωτός διατήρησης του ελληνικού πολιτισμού και να συμβάλει στην επαφή και τη συνοχή του Ελληνισμού ανά τον κόσμο.
Η συναυλία-αφιέρωμα έκλεισε με βίντεο στο οποίο ο Θεοδωράκης τραγουδά τη “Ρωμιοσύνη” του Γιάννη Ρίτσου και πλαισιώνεται από τους μουσικούς και τους χορωδούς επί σκηνής, με τον στίχο «τη Ρωμιοσύνη μην την κλαις» να αποτυπώνεται βαθιά στις ψυχές των θεατών.
