Ακούσαμε τον Νίκο Παπανδρέου να μιλά για τον «Δρόμο της Αθανασίας» όχι ως υπόσχεση αιωνιότητας, αλλά ως πρόταση συνείδησης.
Με λόγο ήρεμο και στοχαστικό, μας μετέφερε από τη βιολογία στη φιλοσοφία, από το κύτταρο στη σκέψη, από τη φθορά στην ευθύνη. Μίλησε για το σώμα ως ζωντανό σύστημα μνήμης. Για τη σκέψη που επηρεάζει τη βιοχημεία. Για τα συναισθήματα που, όταν λιμνάζουν, γίνονται βάρος — και όταν ρέουν, γίνονται δύναμη. Στάθηκε ιδιαίτερα στην ποιότητα της καθημερινότητας: στην αναπνοή, στη διατροφή, στον ύπνο, στη σχέση μας με το άγχος.
Υπογράμμισε πως η μακροζωία δεν είναι απλώς παράταση χρόνου, αλλά αποτέλεσμα ισορροπίας. Και όταν η συζήτηση άγγιξε την υπαρξιακή διάσταση, άνοιξε έναν πιο εσωτερικό δρόμο: Ίσως η αθανασία να μην αφορά τη διάρκεια, αλλά το αποτύπωμα.
Ίσως να είναι η στιγμή που ο άνθρωπος συμφιλιώνεται με τον εαυτό του — και τότε παύει να φοβάται τον χρόνο. Μια συζήτηση που κινήθηκε ανάμεσα στην ιατρική γνώση και στον στοχασμό, αφήνοντας τελικά ένα ερώτημα ανοιχτό: Δεν είναι αν θα ζήσουμε για πάντα. Είναι πώς ζούμε τώρα.
Επιμέλεια παρουσίαση Αλέξης Κώστας