Ο Σάκης Ζαφειρόπουλος, ο άνθρωπος πίσω από την εκστρατεία «Μιλάμε Ελληνικά τον Μάρτιο», μίλησε στην ομογενειακή εφημερίδα της Μελβούρνης «Νέος Κόσμος» για τα δέκα χρόνια της πρωτοβουλίας του, τις επιτυχίες, τις προκλήσεις και το μέλλον της ελληνικής γλώσσας στην ομογένεια. Μέσα από αυτή τη δεκαετία δράσεων, κατέληξε σε μια σειρά προτάσεων που μπορούν να ενισχύσουν τη διατήρηση της γλώσσας στις κοινότητες των Ελλήνων του εξωτερικού.
Η καμπάνια αυτή δεν περιορίστηκε μόνο στην Αυστραλία. Επεκτάθηκε σε ελληνικές κοινότητες ανά τον κόσμο, δημιουργώντας ένα δίκτυο ανθρώπων που μοιράζονται την ίδια ανησυχία: πώς θα κρατήσουμε ζωντανή τη γλώσσα μας; Οι 20 προτάσεις που παρουσιάστηκαν με την ευκαιρία της δεκαετούς επετείου εστιάζουν στη στήριξη της εκπαίδευσης, στην ενίσχυση της χρήσης των ελληνικών στην καθημερινότητα και στη διασύνδεση της ελληνικής Διασποράς.
ΟΙ ΒΑΣΙΚΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ
Ανάμεσα στις προτάσεις που ξεχωρίζουν είναι η δημιουργία ενός Ιδρύματος Ελληνικής Γλώσσας και Πολιτισμού, το οποίο θα αναλάβει δράσεις όπως η χρηματοδότηση υποτροφιών και η στήριξη πανεπιστημιακών προγραμμάτων. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη σταθεροποίηση του προγράμματος ελληνικών στο πανεπιστήμιο La Trobe, καθώς και στην αξιοποίηση των αρχείων Δαρδάλη. Παράλληλα, η ενίσχυση της εκπαίδευσης και η εξειδίκευση των εκπαιδευτικών θεωρούνται απαραίτητες, μαζί με την καθιέρωση υποτροφιών και εκπαιδευτικών ταξιδιών στην Ελλάδα.
Η προώθηση της ελληνικής γλώσσας δεν σταματά στην εκπαίδευση. Η καθημερινή της χρήση στις οικογένειες και στις παροικιακές εκδηλώσεις είναι ζωτικής σημασίας για τη διατήρησή της. Στο ίδιο πλαίσιο, η τεχνολογία και τα social media μπορούν να λειτουργήσουν ως πολύτιμα εργαλεία, κάνοντας τη γλώσσα πιο προσιτή και ελκυστική στους νέους. Τέλος, μια διεθνής συνομοσπονδία ελληνικών κοινοτήτων θα μπορούσε να ενισχύσει τη συνεργασία μεταξύ των ομογενειακών οργανώσεων και να συμβάλει στη διάδοση καλών πρακτικών.
ΤΑ 31 ΚΡΑΤΗ ΚΑΙ Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ
Το 2017, η εκστρατεία «Μιλάμε Ελληνικά τον Μάρτιο» έκανε ένα ακόμα βήμα: κατά τη διάρκεια της εκστρατείας, για κάθε μέρα του Μαρτίου επιλέχθηκε ένα κράτος όπου ζουν Έλληνες, ανεξάρτητα από το μέγεθος της ομογένειας σε αυτό, με στόχο την ενίσχυση της γλωσσικής και πολιτιστικής δικτύωσης.
Μέσω αυτής της πρωτοβουλίας, ο κ. Ζαφειρόπουλος και η ομάδα του ήρθαν σε επαφή με πρόσωπα-κλειδιά των κοινοτήτων αυτών – προέδρους ελληνικών οργανισμών, ιερείς, εκπαιδευτικούς – δημιουργώντας μια άτυπη διεθνή δικτύωση.
«Η επιθυμία μου είναι τα 31 αυτά κράτη να γίνουν μια συνομοσπονδία, να έχουμε ανοιχτή επικοινωνία, να ανταλλάσσουμε ιδέες και να στηρίζουμε ο ένας τον άλλον. Δεν μπορούμε να περιμένουμε τα πάντα από το κέντρο. Η Διασπορά πρέπει να αναλάβει πρωτοβουλίες και να δείξει ότι μπορεί να συνεργαστεί», τονίζει ο ίδιος.
Μία από τις ιδέες που θα ήθελε να υλοποιηθεί είναι η διοργάνωση ενός συνεδρίου στη Θεσσαλονίκη ή την Αθήνα, όπου αντιπρόσωποι από τις 31 χώρες θα έχουν την ευκαιρία να συζητήσουν και να καταστρώσουν ένα κοινό σχέδιο δράσης για τη διατήρηση της γλώσσας.
ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ
O Σάκης Ζαφειρόπουλος στάθηκε ιδιαίτερα στη σημασία της συλλογικής προσπάθειας: «Αν δεν συμβάλλουμε εμείς, γιατί να περιμένουμε από τους άλλους να το κάνουν;». Η δημιουργία ενός Ιδρύματος που θα διαχειρίζεται πόρους για την υποστήριξη της ελληνικής γλώσσας είναι, κατά τη γνώμη του, το πιο επείγον βήμα. Παράλληλα, πιστεύει ότι η συνεργασία μεταξύ των ελληνικών κοινοτήτων παγκοσμίως μπορεί να δώσει νέα ώθηση στην προσπάθεια.
Μιλώντας για την ιδέα να γίνουν τα ελληνικά «της μόδας», ο ίδιος παραδέχεται ότι το ζήτημα είναι σύνθετο. «Χρειάζεται μια δυνατή στρατηγική επικοινωνίας, καμπάνιες στα ΜΜΕ και προσέγγιση της νεότερης γενιάς με σύγχρονα μέσα», σημειώνει. Το ερώτημα που τον απασχολεί περισσότερο είναι το εξής: «Γιατί οι πρόγονοί μας κατάφεραν να διατηρήσουν τη γλώσσα τους για αιώνες, ενώ εμείς, με όλες τις ευκολίες που έχουμε σήμερα, τη βλέπουμε να χάνεται;».
ΤΙ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ;
Η εκστρατεία «Μιλάμε Ελληνικά τον Μάρτιο» συνεχίζει, αλλά, όπως λέει ο ίδιος, η μορφή και ο προσανατολισμός της πρέπει να εξελιχθούν. «Το θέμα είναι αν η ομογένεια είναι έτοιμη να αναλάβει δράση. Δεν φτάνει να συμφωνούμε στη θεωρία. Πρέπει να δούμε πώς μπορούμε να το κάνουμε πράξη».
Το μήνυμά του είναι ξεκάθαρο: «Η διατήρηση της ελληνικής γλώσσας δεν είναι ευθύνη κάποιων λίγων. Είναι ευθύνη όλων μας».
Πηγή: Νέος Κόσμος
